| Dane | |
|---|---|
| Urodzenie | 9 stycznia 1869, Gdańsk |
| Śmierć | 3 kwietnia 1910, Cieszyn koło Koszalina |
| Zawód | fizykochemik |
| Znany z | reguła oktetu (reguła Abegga) |
| Wykształcenie i praca | |
| Studia | Kiel, Tübingen, Berlin |
| Dyplom | 1891, pod kierunkiem A. W. von Hofmanna |
| Stanowiska | asystent W. H. Nernsta w Getyndze; profesor we Wrocławiu |
| Wybrane publikacje | |
| Praca | Die Elektroaffinität (1899) |
| Rodzina | |
| Ojciec | Wilhelm Abegg (1834–1913) |
| Matka | Margarete z d. Friedenthal (1848–1919) |
| Brat | Wilhelm Abegg (1876–1951) |
| Dziadek | Julius Friedrich Heinrich Abegg (1796–1869) |
Richard Abegg zasłynął jako badacz łączący chemię z fizyką. Jego nazwisko wiąże się głównie z opisem związanym z wartościąowością pierwiastków, znanym później jako reguła Abegga.
Jak wyglądały jego studia i początki kariery?
Urodził się w Gdańsku jako syn bankiera Wilhelma Abegga i Margarete z Friedenthal. Studiował chemię kolejno w Kilonii, Tübingen i Berlinie, gdzie w 1891 roku otrzymał dyplom pod kierunkiem Augusta Wilhelma von Hofmanna. Początkowo pracował w obszarze chemii organicznej. Zainteresowanie rozwojem chemii fizycznej skłoniło go do przeprowadzki w 1894 roku do Getyngi, by podjąć pracę jako asystent Walthera Hermanna Nernsta.
Jak przebiegała jego kariera i jakie miał osiągnięcia?
W 1899 roku został mianowany profesorem we Wrocławiu. W badaniach koncentrował się na kwestiach łączących własności chemiczne z ich ujęciem fizycznym. Słynna jest jego obserwacja dotycząca wartościowości pierwiastków — różnica między maksymalną dodatnią a maksymalną ujemną wartością często wynosi osiem, co opisano jako reguła oktetu Abegga. W 1910 roku miał objąć stanowisko dyrektora Instytutu Fizykochemicznego; zginął jednak w katastrofie balonu „Schlesien” w Cieszynie koło Koszalina.
Jakie prace opublikował?
Do ważniejszych prac należy wydana w 1899 roku pozycja Die Elektroaffinität, po polsku określana jako „Powinowactwo elektronowe”. Publikacja ta wiązała się z jego zainteresowaniami dotyczącymi własności elektronowych atomów i związków. Jego dorobek naukowy wpisuje się w rozwój chemii fizycznej końca XIX wieku.